Η παραδοξολογία αυτή δεν πρόκειται για ένα ακόμη ευφυολόγημα, αλλά για μια ιστορική αλήθεια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι λιγότερο ή περισσότερο γνωρίζουμε από το σχολείο και το μάθημα των Θρησκευτικών ότι το πρόσωπο που έφερε την ονομασία Ιησούς ήταν γιος ενός ξυλουργού και γεννήθηκε εντός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην επαρχία της Ιουδαίας. Αβίαστα, λοιπόν, αλλά όχι αυτονόητα προκύπτει το εξής ερώτημα: Με την γέννηση του γιου ενός ξυλουργού σε μια φτωχή και μάλλον προβληματική γωνιά της αυτοκρατορίας τους, οι Ρωμαίοι είπαν «ώπα, τώρα θα αρχίσουμε να μετράμε από το ένα»; Όχι; Κι αν όχι πότε καθιερώθηκε το σύστημα μέτρησης με βάση τη γέννηση του Ιησού; Και ακόμα πιο πέρα, πώς μετρούσαν τον χρόνο μέχρι τότε;
Για να μη χαθούμε στο πλήθος των πληροφοριών και για να μην λυγίζει το κείμενο από το βάρος της πληροφορίας, ας πούμε ότι η μέτρηση του χρόνου στην αρχαιότητα είχε περισσότερο τοπικά χαρακτηριστικά. Μένοντας στους αρχαίους Έλληνες, η κάθε πόλη είχε το δικό της σύστημα μέτρησης του χρόνου, π.χ. η Αθήνα με βάση τους επώνυμους άρχοντες, το Άργος με βάση τις ιέρειες της Ήρας, με ένα σημείο ίσως κοινής επαφής τη μέτρηση με βάση τις Ολυμπιάδες. Και οι Ρωμαίοι; Οι Ρωμαίοι μετρούσαν τον χρόνο με βάση τη χρονική στιγμή που (νόμιζαν ότι) χτίστηκε η Ρώμη. Από κτίσεως πόλεως, δηλαδή. Κάπου περίπου στο δικό μας 753 π.Χ.
Πότε καθιερώθηκε η μέτρηση με βάση τη γέννηση του Χριστού
Ακόμα και όταν ο χριστιανισμός καθιερώθηκε ως επίσημη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προς το τέλος του 4ου αιώνα, οι Ρωμαίοι εξακολουθούσαν να μετρούν τον χρόνο από κτίσεως πόλεως. Στην πραγματικότητα η πρώτη κίνηση για την χρονολόγηση με βάση τη γέννηση του Χριστού έγινε πολύ αργότερα, τον 9ο αιώνα, στη δυτική Ευρώπη, όταν ο αυτοκράτορας της επονομαζόμενης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, ο Καρλομάγνος, σκέφτηκε ότι θα ήταν χριστιανικότερο να μετράται έτσι ο χρόνος. Πάνω από 800 χρόνια, λοιπόν, μετά τη γέννηση του Ιησού επιχειρήθηκε η αναμόρφωση του χρονολογικού συστήματος και η προσπάθεια αυτή βασίστηκε στο έργο ενός μοναχού που έζησε στο μεταίχμιο του 5ου και του 6ου αιώνα, του Διονυσίου του Βραχέος, ο οποίος και θεωρείται ο… εφευρέτης του Έτους του Κυρίου.
Περί τα 500 χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, ο κύριος αυτός ήταν πολύ εύκολο να κάνει λάθος στις μετρήσεις του. Και έκανε. Και σήμερα το ξέρουμε αυτό. Για να μην μπούμε σε επεξηγήσεις, που αναγκαστικά θα ήταν πολλές και κουραστικές, ζητήματα ιστορικά, που αφορούν την βασιλεία του Ηρώδη στην Ιουδαία (κατά τη διάρκεια της οποία γεννήθηκε ο Χριστός) και την απογραφή του πληθυσμού που έκανε ο αυτοκράτορας Αύγουστος (θυμηθείτε το ταξίδι του νεαρού Ιησού), αλλά και αστρονομικά (το άστρο της Βηθλεέμ ήταν πιθανότατα μια σύνοδος πλανητών), επανατοποθετούν την πραγματική γέννηση του συγκεκριμένου προσώπου κάπου μεταξύ του (δικού μας) 2 και 8 π.Χ. Άρα στην πραγματικότητα τώρα ζούμε κάπου μεταξύ του 2024 και του 2030.
Ένα άλλο ερώτημα
Είναι, ας πούμε, οι Άραβες χριστιανοί; Οι Ιάπωνες; Οι Ινδοί; Όχι; Τότε γιατί χρησιμοποιούν το χριστιανικό σύστημα χρονολόγησης. Η απάντηση σε αυτό ξεκινάει τον 16ο αιώνα, όταν τα ευρωπαϊκά πλοία (αλλά κυρίως τα ευρωπαϊκά κανόνια) άρχισαν να διαπλέουν τις παγκόσμιες θάλασσες κατακτώντας περιοχές και συνδέοντας τες οικονομικά με την Ευρώπη. Κορυφώθηκε δε τον 20ο αιώνα με την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που ανάγκασε όλες τις συναλλασσόμενες χώρες, που ήθελαν (ή αναγκάζονταν) να παρακολουθούν τις εξελίξεις να προσαρμοστούν/συμμορφωθούν με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, εκτοπίζοντας έτσι τα δικά τους χρονολογικά συστήματα στο θρησκευτικό/φολκλορικό πεδίο. Ποιος ξέρει, ίσως σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον όλοι να μετράμε τον χρόνο με βάση τον πρώτο αυτοκράτορα της Κίνας…